Yuioysriii's profileYuioysriii's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Yuioysriii's spaceselene_silpa
|
June 24 ก้อนหินละเมอมองไปไกล ที่ดวงดาวสุดขอบฟ้าไกล อยากจะไป ไปให้ถึงครึ่งทางแสงเธอ ดวงดาราเหมือนไม่มีวันจะพบเจอ อยากให้เธอส่องแสงลงมาพื้นดิน มองจันทราเมื่อเวลามันกลบแสงดาว กลัวทุกคราวเพราะว่าฉันนั้นคือ ก้อนหิน กลัวดวงดาวไม่ทอแสงลงกระทบดิน และก้อนหินอย่างฉันคงไม่สวยงาม อยากให้ดวงดาวนั้นรู้ว่า เมื่อดาราส่องแสงฉันดูสดใส อยากให้ดาวดวงนั้นเข้าใจ ขาดเธอไปตัวฉันคงหมดสิ้นกัน...   November 01 อยากจะบอกนี่มันจะสิ้นปีอีกแล้ว.... มีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต และจากไปอย่างที่ไม่สามารถย้อนกลับคืนมาได้ ประสบการณ์ใหม่ๆ ชีวิตใหม่ๆ ได้เริ่มต้นขึ้น เผชิญโชคในโลกใบใหม่ที่ช่างแตกต่างจากเดิมเกือบจะทุกอย่าง ทัศนคติ ความคิด อุดมการณ์ ได้เปลี่ยนไปตามเวลาและตามประสบการณ์ที่ได้กล่อมเกลาให้เรียนรู้ถึงการเอาตัวรอด... บางทีก็น่าสนุกที่พบเจอสิ่งใหม่ๆที่ท้าทายความสามารถ แต่มันก็น่าเศร้า...ที่ได้รับรู้ความจริงว่า การหาเพื่อนแท้ใน แต่อย่างน้อย เราก็โชคดีที่พบเข็มในมหาสมุทรอันนั้น แต่ก็เพียงพอ และพอเพียงที่จะเติมกำลังใจให้กันในยามทุกข์
แล้วก็จะขึ้นปีใหม่ กับโลกใบใหญ่ขึ้น ไม่ใช่ว่าพวกมนุษย์นิสัยไม่ดีหรอก "แต่เป็นเพราะพวกเขามีภาระที่ต้องดูแลต่างหาก สรุปแล้วก็เหมือนอย่างที่อาจารย์ได้เคยพูดไว้ตอนเรียน "ไม่มีอะไรที่จะขาวไปทั้งหมด และไม่มีอะไรที่จะดำ ดังนั้นในตัวมนุษย์เองก็เหมือนกัน ไม่มีใครที่จะดีสุดขั้ว แต่ในความดีนั้นอาจมีความชั่วแฝงอยู่ และในความชั่วก็ยังคงมีความดีซุกซ่อนอยู่ มากน้อยขึ้นอยู่กับจิตใต้สำนึกของแต่ละคนนั่นเอง แฮะๆๆไม่รู้ว่าเพ้อเจ้อไปถึงไหนกันนี่... แต่เพียงแค่อยากจะบอก
เพิ่งจะมานั่งคิดว่า ที่ผ่านมาได้ทำอะไรติดค้างใครไว้บ้าง เพราะว่า เวลาของเราใกล้จะหมดลงอีกปีนึงแล้วนะ อยากจะเตือนสติตัวเอง....และคนที่อ่าน ว่าอยากจะทำอะไรก็รีบทำเสีย ก่อนที่จะ "หมดเวลา" เพราะเราไม่สามารถหยั่งรู้ได้ว่า มีอะไรก็รีบทำเข้า อย่าให้เป็นเหมือน...ที่ผ่านมา แล้วจะเศร้าแบบทรมาน...เมื่อไม่มีโอกาสนั้นแล้ว ก็แค่อยากจะบอกว่า...
ซาลาเปาไส้พระจันทร์ May 09 นาฬิกาที่ตายแล้วใบไม้มันยังผลัดใบ เปลี่ยนผันตามฤดูกาล อยากรู้เธอเป็นอย่างไร จากครั้งที่เราแยกทาง เข็มของนาฬิกาไม่เคยบอกเวลา April 03 แค่อยากเขียน...เท่านั้นก็ไม่มีอะไร เข้ามาเยี่ยมเยียนเสปซตัวเองเวลาว่างๆ เพิ่งคุยโทรศัพท์กะเพื่อนเสร็จ รู้สึกว่าโชคชะตาช่างเล่นตลกเสียจริงๆ เมื่อวานมาให้เรามีความหวัง แต่วันนี้กลับกลายเป็นคนละเรื่องกันเลย โลกนี้เป้นอะไรที่ยากจะคาดเดา คาดการณ์ และเกินที่จะคาดหวังจริงๆ เรื่องงาน...ไม่รีบร้อนเร่งเร้าตัวเองอีกแล้ว เพราะว่าถ้ายิ่งไขว่ขว้ามันก็จะยิ่งวิ่งหนีและทำลายไปพร้อมๆกัน ไฟของเราตอนนี้มันกำลังหยุดนิ่ง ไม่สว่างแต่ก็ไม่ดับ แอบวางแผนการชีวิตเงียบๆคนเดียวในใจ แต่แล้ววันหนึ่งเพื่อนก็โทรมาบอกให้ไปสัมภาษณ์งาน ซึ่งเป็นงานที่ไม่ฟิกซ์อะไรมากมาย ก็ดูเหมือนว่าจะดี เราคงไม่ตกงานแล้ววะ แต่แล้วมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด นี่แหละนะ...อะไรที่ดีแล้วได้มาง่ายๆไม่มีในโลกนี้จริงๆด้วย มันก็จริงๆแหละ เฮ้อ...อยู่บ้านต่ออีกหน่อยจะเป็นไรไป ก็แค่น้ำหนักขึ้นเอง หุหุๆๆๆ
เมื่อเช้าฝนตกด้วยล่ะ ดีใจจัง ในที่สุดก้ได้กลิ่นอายของฝนอีกครั้ง นึกถึงเมื่อปีที่แล้วกลิ่นของฝนได้พาคนๆหนึ่งมาหาฉัน ที่พิพิธภัณฑ์ ที่ๆฉันฝึกงานช่วงซัมเมอร์หลังจากคุยโทรศัพท์กันมาเกือบปีเพิ่งจะได้มาเจอกันก็คราวนี้เอง แต่เค้ามาพร้อมกับความสดใสและความสงสัยด้วย ในความคลุมเครือที่เค้าพกมานั้น ทำให้ฉันระแวง และบางครั้งไม่มีความสุขเพราะความไม่ไว้ใจ แต่ในบางครั้งมันก็สุขจนลืมความระแวงสงสัยไปทั้งหมดสิ้น ณ ช่วงเวลานั้นมันช่างอบอุ่น และหอม..หอมกลิ่นอายของฝน ความชุ่มชื่นที่ปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง แต่ก็เป็นธรรมดาของโลกที่มีความสุขแล้วก็ต้องพบกับความทุกข์ซึ่งเป็นของคู่กัน ทุกข์หนัก ทุกข์แสนสาหัสก็ว่าได้ แต่อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี่ก็เป็นความทรงจำดีๆ ดีมากๆๆๆๆ เกินที่จะบรรยาย ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีช่วงเวลาแบบนั้น ทุกคนเลยนะ รวมไปถึงคนๆนั้นที่ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว เค้าคงไม่รู้หรอกว่าอย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกของคนๆหนึ่งขนาดนี้ แต่ไม่เป็นไรหรอก ช่างมันเถอะ เพราะยังไงก็ขอบคุณที่เดินเข้ามาในชีวิตคนๆนี้ มาทำให้คนๆนี้ได้เรียนรู้ที่จะรักให้เป็น เรียนรู้จักตัวเองมากขึ้น รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ทำอะไร เพื่อใคร เรียนรู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงในสถานการณ์ต่างๆ เรียนรู้ในการมองโลกให้กว้างกว่าเดิม มองทุกอย่างอย่างไม่ซีเครียด และอีกหลายๆอย่าง แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่รู้ว่าได้ช่วยสอนให้คนๆนึงรู้จักสิ่งต่างๆเหล่านั้นก็ตาม แต่..แต่..แต่..อย่างน้อยเค้าก็คงรับรู้ว่าเรารู้สึกดีกับเค้ามากแค่ไหน
แต่อย่างไรก็ตามในช่วงสุดท้ายคนๆนี้ก็ยังทำพลาดอีกจนได้ ทั้งๆที่ตัวเองก็พูดอยู่แท้ๆ "เพิ่งรู้ค่าในสิ่งที่สูญเสียไป" แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ไม่คิดอะไรจริง เมื่อสูญเสียเค้าไปแล้วตลอดกาล จะมานั่งเรียกร้องอะไรก็ไม่ได้อีกแล้ว แม้ว่าอยากจะย้อนเวลากลับไปเพื่อแก้ไขสิ่งที่ตัวเองพลาดผิดก็ไม่ได้อีกแล้ว ไม่อีกต่อไปแล้ววว จะนึกว่าเป็นเรื่องของกรรมก็ได้เพราะว่าตอนนี้เราก็กำลังชดใช้กรรมของตัวเองที่เกิดจากทิฐิของตัวเองอยู่ ไม่ว่าเวลาจะไปผ่านไปนานแค่ไหนก็ตามเราก็ไม่สามารถที่จะลืมได้ ทุกเรื่องราว ทุกคำพูด ทุกอิริยาบถของเค้ายังแจ่มชัดอยู่ในสมองอยู่ในความคิดตลอดเวลา คงไม่มีทางที่จะลืมได้หรอก แล้วก็จะไม่มีวันลืมด้วย แต่คิดถึงจังเลย
เฮ้อ...ๆๆๆๆ อะไรกันนี่ แค่ฝนตกตอนเช้าหน่อยเดียวพล่ามไปซะถึงเชียงใหม่แล้วมั้ง บ้าจริง ป้าหยุ่ยนี่ เหอๆๆๆๆ เพ้อเจ้อๆๆๆๆ เสมอเรยยยยยย
สรุปว่าไม่มีอะไรที่เป็นสาระจริงๆด้วย แต่ว่าชีวิตของเราจะต้องการสาระกันกี่เปอร์เซนต์กันเชียววววว
*-* ยัยยุ้ยหยุ่ย ขมูเขียวววว*-*
January 27 มีแต่คิดถึงเหม่อมองไกล ไปถึงดาว เค้าไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่..ทำไม ย้อนเวลาได้ไหม...อยากเจอ ครั้งสุดท้าย |
|
|||||||
|
|
